وقتایی که حتی نگاه کردن  ادما بهت هم خسته ات میکنه

وقتایی که میخوای خالی از تلاطم باشی بدون خشونت،میخوای حتی دور از سیاست مسخره روز باشی

 همون وقتایی که از بی عدالتی خسته میشی

یه چیزایی هست که ارومت میکنه.یه چیزی هست که همه ی غمهاتو از یاد میبره و انرژی بهت میده.

یه چیزی که حس کنی بهت دروغ نگه،یه چیزی که باهت رو راست باشه

شاید یه چیزی مثل رادیو....

رادیو ای که هنوز که هنوزِ بین این همه رسانه های جور واجو،باز هم طرفدارایی داره که باهاش زندگی میکنن.

رادیو ای که قصه ی شبش لالایی خیلیها بوده.

رادیو ای که همیشه هست تا سکوت نباشه.اینکه گوش کنیم و دل بسپریم.

اینم یه بهانه برای سالگرد رادیو....

رادیو دوست داشتنی من

۶۸ سالگیت مبارک

یادگاری:

گوش کن،جاده صدا میزند از دور قدمهای ترا.

چشم تو زینت تاریکی نیست.

پلکها را بتکان،کفش بپا کن و بیا.

وبیا تا جایی،که پر ماه بهدانگشت تو هشدار دهد

و زمان روی کلوخی بنشیند با تو

و مزامیر شب اندام ترا،مثل یک قطعه آواز به خود جذب کند.

پارسایی است در آنجا که ترا خواهد گفت:

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه ی عشق تر است.

تا بعد زیر نور ماه در امان باشی